Skraut bera för eftir hendur, væntumþyggju, stund á milli íhugunar og hversdagsleika. Í útskornum gluggalista, í mynstri á servíettu, í teikningu af hjarta í stílabók skólabarns. Í mynstrum búa minningar. Í dregnum línum leynast tilfinningar. Kata rannsakar föndur og skraut sem menningarleg fyrirbæri – þræði sem tengja saman fólk, tíma og efni. Ekki sem aukaatriði heldur sem lífmark um tiltekna menningu, birtingarmynd ákveðinnar hópsálar á hverjum tíma. Hún veltir fyrir sér sögulegri þróun skreytinga af ásettu ráði, sem dæmi eru fjölmörg orð sem eru ekki lengur í notkun sem lýsa ólíkum skrautgerðum. Flúr er í miklu uppáhaldi hjá henni lipurt, óháttstemmt, laust við stofnanabrag. Það læðist, birtist á jaðrinum og sest á hluti sem enginn tók sérstaklega eftir – og gerir þá sérkennilega aðlaðandi.
Kata virðist lifa í þrálausri páskaeggjaleit af því sem skín og glansar á ólíklegum stöðum. Föndurpappír er gersemi. Hún safnar hlutum til að varðveita minnisvarða um mennsku, þess sem að er oft litið framhjá í dag. Með símanum skráir hún heim sem breytist hraðar en áður: nytjamarkaði, í bókum um forna siði, handverksbókum með úrelta fagurfræði í fjöldaframleiddum umbúðum sem geyma vofu nýlegrar fortíðar, skjámyndir sem hverfa jafnhratt og þær birtast. Söfnunin er ástaryfirlýsing en líka viðnám, kannski tilraun til að halda utan um það sem annars myndi glatast. Hún sér hvernig form endurtaka sig, hvernig línur ferðast milli alda og menningarheima, eins og ákveðin mynstur sem búa í sammannlegu minni okkar. Í vinnustofunni á sér stað samtal. Viðnum er ekki einfaldlega stjórnað; hann svarar. Í viðnum mætast handverk, snerting, flúr og samtímalist án þess að þurfa að lúta stigveldi. Hún spyr af áræðni hver hafi ákveðið að þetta sé list en hitt bara föndur – og af hverju. Börn safna skrauti og skreyta sjálf áður en þeim er kennt að flokka; löngunin til að setja mark á heiminn virðist liggja djúpt í eðli okkar. Að endurtaka línu, forma hring, safna því sem skín og stilla því upp í persónulegu altari út í glugga eða í smámunahillu. Þessi siður er ekki bara viðhafður í heimahúsum, en líka í höllum og trúarhúsum, með spreki og steinum, með dúkkulísum og glimmeri, með glansmyndum og textíl, með myndlist og hönnun – flúr birtist alls staðar, óháð stöðu eða samhengi.
Tíminn er ekki lína heldur alda sem hvirfist um sjálfa sig, spírall. Gamalt form birtist á ný, þenst út og skreppur saman, kannski á skjá, kannski í fjöldaframleiddum hlut, kannski í útskornum viðarbút. Kata sækir fortíðina ekki af hreinni nostalgíu heldur til að spyrja hvað sé að hverfa hljóðlega og hvað geti lifað áfram í nýju samhengi. Hvað gerðu hendur áður? Hvað kunna þær enn? Hvað vekur snertingin innra með okkur? Í heimi ofgnóttar verður hvert val merkingarbært: hvað veljum við að hafa nálægt okkur, hvað hættir okkur að þykja vænt um, hvað endar á nytjamarkaði? Hver stýrir smekknum okkar í dag? Hver veraldlegur hlutur er annaðhvort, minnisvarði um líf og snertingu, um tíma sem fór í að gera eitthvað af alúð, eða geymir firringu samtímans í fari frá fjöldaframleiðsluvél í verksmiðju þar sem handavinnan er enn mikil.
Í verkum hennar mætast kynslóðir í efninu sjálfu. Barnsleg gleði verður að aðferð, leið til að horfa án þess að flokka of hratt. Þar, á mörkum væntumþykju og þráhyggju, myndast spennan sem knýr verkin áfram. Þau draga fram falda hlekki milli tíma og fólks og minna okkur á að tengsl eru ekki aðeins huglæg heldur efnisleg – í viðnum, í mynstrinu, í hlutum, í flúri sem skríður yfir yfirborð og hvíslar að allt ber merki um líf.
Kata dvaldi í Þórsmörk allan febrúarmánuð. Hún lýkur dvölinni með þessari myndlistarsýningu þar sem verk unnin á rannsóknartíma hennar eru til sýnis.
Kata hefur verið að velta handverkinu fyrir sér, skoðað hlutverk þess í fortíðinni og sett það í samhengi við samtímamyndlist. Í vinnustofunni vinnur hún að tilraunum með fundið efni og útskurð í við. Hún hefur sérstakan áhuga á mörkum myndlistar, skrauts og handverks.